There is a unique purity and transparency in Mahler's 4th Symphony. The enchanting slay bells take us to his inner child, to his dreams of angels, fairy tales, angst and pure, divine love. This child-like symphony needed a different orchestra: no dark tuba, no heavy trombones, no large arsenal of massive brass. A chamber orchestra in fact, where the clarinets act as mock trumpets, the solo violin tunes his strings sharper in order to scare us and the lightness of the whole orchestra lifts us up to his lovely, childish vision of paradise. Ivn Fischer
Additional Information
Artist
Budapest Festival Orchestra Ivan Fischer conducting Miah Persson Soprano
Inlay
Gustav Mahler Symphony no. 4 in G major Budapest Festival Orchestra Ivn Fischer, conductor Miah Persson, soprano
Biography
The orchestra was formed in 1983 by Ivn Fischer and Zoltn Kocsis, with musicians "drawn from the cream of Hungary's younger players," as TheTimes of London put it. Their aim, through intensive rehearsals and demanding the highest standards from musicians, was to make the orchestra's initially three or four concerts per year significant events in Hungary's musical life, and to give Budapest a new symphony orchestra of international standing. Between 1992 and 2000, extending their work to a full season the ensemble operated under the aegis of the Budapest Municipality and the new BFO Foundation, formed by fifteen Hungarian and multinational corporations and banks. From the 2000/2001 season onwards the orchestra is operated by the BFO Foundation, which the Budapest City Council regularly supports under a contract renewable every five years. In 2003 the Ministry of Education and Culture declared the orchestra a national institution supported by the state.
The Festival Orchestra is nowadays not only a vital part of Budapest's music life (usually performing to capacity audiences) but also a frequent and much appreciated guest at the world's most important centres of musical excellence: Salzburg (Summer Festival), Vienna (Musikverein, Konzerthaus), Lucerne (Festival), Montreux, Zrich (Tonhalle), New York (Carnegie Hall, Avery Fisher Hall), Chicago, Los Angeles (Hollywood Bowl), San Francisco, Montreal, Tokyo (Suntory Hall), Hong-Kong, Paris (Thtre des Champs-Elyses), Berlin, Munich , Frankfurt (Alte Oper), London (BBC Proms Festival, Barbican Centre, Royal Festival Hall), Florence (Maggio Musicale), Rome (Accademia di Santa Cecilia), Amsterdam (Concertgebouw), Madrid, Athens, Copenhagen, Prague (Prague Spring Festival), Brussels (Flamish Festival) and Buenos Aires (Teatro Colon), among others. After having recorded on Hungaroton, Quintana, Teldec, Decca, Ponty and Berlin Classics, the orchestra signed an exclusive recording contract with Philips Classics in 1996. Its recording of Bartk's The Miraculous Mandarin received the Gramophone Award, while Diapason and Le Monde de la Musique chose it as their recording of the year. Recordings of Liszt's Faust Symphony and Bartk's Concerto for Orchestra were chosen among the year's five best orchestral discs by Gramophone.
In 2003 the BFO signed a cooperation agreement with the label Channel Classics. Their recording of Mahler's Symphony No.6. has been nominated for the Grammy Award, their Mahler 2. has received the Gramophone Award. In summer 2008 Miah Persson returned to the Salzburg Festival with concert performances under the baton of Mark Minkowski. The 2008/09 season includes Miah Persson's return to Royal Opera House Covent Garden. Furthermore she gives her debut at the Theater an der Wien, as well as her debut at the Gran Teatro del Liceu in Barcelona. She will appear in concerts at Salzburg Mozarteum, in Lisbon, with the Chicago Symphony Orchestra, with Les Musiciens du Louvre and with the Hamburg Philharmonic Orchestra, and with recitals at the Wigmore Hall London and at the Frankfurt Opera. After her great concert debut at the Salzburg Festival in 2003 with the Vienna Philharmonics under Pierre Boulez, she gave her opera debut there in 2004 as Sophie/Rosenkavalier under Semyon Bychkov. A next invitation to Salzburg followed in 2005, where she had another great success, this time as Sifare/Mitridate under Marc Minkowski. In 2005/06 she made a highly celebrated debut at the Royal Opera House Covent Garden in London as Susanna/Nozze di Figaro, as well as at the Glyndebourne Festival 2006 as Fiordiligi/Cos fan tutte, and sang other great performances of Mitridate at the Salzburg Festival. Miah works regularly with such conductors as Vladamir Ashkenazy, Daniel Barenboim, Ivor Bolton, Pierre Boulez, Ivn Fischer, Sir John Eliot Gardiner, Nikolaus Harnoncourt, Philippe Herreweghe, Ren Jacobs, Sir Charles Mackerras and Marc Minkowski. With her widely spread concert and recital repertoire Miah Persson has performed at the BBC Proms, in Amsterdam, with Deutsche Symphonie Orchester Berlin, in Brussels, with Budapest Festival Orchestra (Europe Tour), in Dijon, with the Gabrieli Consorts and Players London, Helsingborg Symphony Orchestra, in Lille, at London Royal Festival Hall, at London Wigmore Hall, with the Los Angeles Philharmonic Orchestra, in Luzern, at New York Carnegie Hall, in Paris, Salzburg, Stockholm and Strasbourg, and at the Verbier Festival.
Awards
AWARDS:
Editors Choice Gramophone
5 stars BBC music magazine
10/10Classicstodayfrance
10/10 Classicstoday USA
5 star Audiophile Audition
Diapason d'Or
Quotes
Great enjoyment and emotional pleasure.
(…) Where most conductors tend to overplay, Fischer delivers a personalized but liquid reading. At the same time, Fischer seems more relaxed in his handling of tempi and transitions. In his light leading of the BFO, the dynamics of the Fourth Symphony are revealed in a stunning manner.
(…) Fischer explores his own paths and is largely making sense to invite our undivided attention.
Sixmoons.com
Mahler. Geen componist van vergelijkbare importantie lijkt zó verbonden met ons land als Gustav Mahler. Dan deze uitvoering? ‘Another spectacular release in a Mahler discography that is shaping up to be as exciting as any since Bernstein’. (Gramophone, april 2009) Oeps, dat is nogal wat, maar ben het er wel mee eens.
Detail: het orkest speelt in zogenaamde Duitse opstelling, eerste violen, celli, alten, tweede violen (vlnr) en de contrabassen achter op het podium.
HVT
(...) “Das himmlische Leben“, in dem die Schwedin Miah Persson mit perfekter Textverständlichkeit und ihren glasklaren Sopran den von Mahler geforderten “kindlich heiteren Ausdruck“ sehr geradlinig und schnörkellos triff, sodass man keinerlei Zweifel hegt an der Wahrhaftigkeit ihres Berichts. (...)
(...) wunderbare, himmlische Schwerelosigkeit des Klangbilds (...)
Fono Forum
(...) man staunt wirklich über die fantastische Transparenz, Präzision und polyphone Klarheit seines exzellent eingestellten, vielstimmig miteinander dialogisierenden Budapest Festival Orchestras, das mit der Frische, Wachheit und Dynamik eines noch immer jungen, aber hochkultivierten Klangkörpers die ätherische Schwerelosigkeit dieser „himmelblauen“ Symphonie im schönsten, hell leuchtenden Farbenspiel eines konturenreichen Stimmengeflechts in die Lüfte malt, dabei aber immer geradezu akribisch die von Mahler geforderte Deutlichkeit und Prägnanz wahrt. Man spürt auf Schritt und Tritt den Ehrgeiz aller Musiker, das komplexe Innenleben von Mahlers Partitur möglichst seismographisch umzusetzen.
Die holographische Punktgenauigkeit des wunderbar ausbalancierten Klangbildes ist auch ein Verdienst des Tonmeisters und Produzenten C. Jared Sacks, der hier ein Meisterstück polyphoner Durchzeichnung in den Konverter zaubert. Das gilt auch für das enigmatische Liedfinale „vom himmlischen Leben“, in dem die Schwedin Miah Persson mit perfekter Textverständlichkeit und ihrem glasklaren Sopran den von Mahler geforderten „kindlich heiteren Ausdruck“ sehr geradlinig und schnörkellos trifft, so dass man keinerlei Zweifel hegt an der Wahrhaftigkeit ihres Berichts. So bleiben am Ende die Fragen eher offen als beantwortet und der Hörer im Ungewissen, so wie Mahler es wollte.
Hifistatement
(…) There is no better-conducted recording of Mahler's Fourth than this one. Fischer's achievement is extraordinary and the results he achieves unique, from transcendent tiny details to his larger conception... Fischer and Persson capture the music's innocence with unforgetable sweetness and joy.
Listen
(…) This disc bounds to the top of my recommended list of Mahler Fourths… As Fischer observes in his program note, 'There is a unique purity and transparency in Mahler's 4th Symphony.' That is equally true of this recording. (…)
Fanfare
(…) fantastische Transparenz, Präzision, und polyphone Klarheit seines exzellent eingestellten, vielstimmig mit einander dialogisierenden Orchestra, das mit der Frische, Wachheit und Dynamik eines noch immer jungen, aber hochkultivierten Klangkörpers die ätherische Schwerelosigkeit dieser ‘himmelblauen’ Symphonie im schönstem, heil leuchtenden Farbenspiel eines konturenreichen Stimmengeflechts in die Lüfte malt, dabei aber immer geradezu akribisch die von Mahler geforderte Deutlichkeit und Pränanz wahrt.
BR online
(…) Fischer encourages brisk tempos, clarity of texture, freshly voiced phrasing and a supple rubato, like water negotiating the twists and turns in a stream. The Budapest Festival Orchestra responds with life-enhancing spontaneity and the recording quality matches the transparency of Fischer’s vision to perfection. This is by far one of the most memorable and spring-cleaned Mahler performances of recent or indeed any time.
International Record Review
() In a crowded field his version demands a place of honor () () Part of the credit, naturally, belongs to Mr. Fischer's fine players, whose work is secure, poised and full of character. The Channel Classics recording team also deserves honor for the warm, vibrant sound. But in the end Mr. Fischer's efforts are paramount. Every balance, every tempo feels freshly considered and aptly judged; time and again expressive details leap out in sharp focus without distracting unduly. The result is a persuasive account that merits consideration among the very best. New York Times The Budapest Festival Orchestra retains some of that Mid- and East-European tone and allure, so right for this music. Piquant clarinets imitating trumpets and colorful horn playing are memorable. Fischer also gets the balance just right, between observing all the details in the score and yet getting a feeling of natural and unstultified breath in the architecture. These attributes are more than enough to justify this release in a crowded market place () Just superb. Audiophile Audition 5 *****
() There is no better-conducted recording of Mahler's Fourth than this one. Fischer's achievement is extraordinary and the results he achieves unique, from transcendent tiny details to his larger conception... Fischer and Persson capture the music's innocence with unforgetable sweetness and joy. Listen () Part of the credit, naturally, belongs to Mr. Fischer's fine players, whose work is secure, poised and full of character. The Channel Classics recording team also deserves honor for the warm, vibrant sound. But in the end Mr. Fischer's efforts are paramount. Every balance, every tempo feels freshly considered and aptly judged; time and again expressive details leap out in sharp focus without distracting unduly. The result is a persuasive account that merits consideration among the very best. New York Times
() Neben der gestalterischen Finesse ist es aber vor allem die klangliche Gestaltung, die diese Aufnahme zu einem exzellenten Hrerlebnis werden lsst. Denn Ivn Fischer schafft es, seinem Orchester eine bezaubernde Leichtigkeit des Klangs zu entlocken (die gerade der Vierten Sinfonie bestens ansteht), um dennoch, wo es ntig ist, die Krallen auszufahren. () Klassik.com
Ivan Fischer dans la 4e, c'est l'vidence d'un univers potique et d'un paradis perdu, c'est une palette lgre et vive, parfume, comme d'un Hongrois qui aurait tudi Vienne. Diapason d'Or
Waar haalt Fischer het vandaan? (...) Fischer geeft iets tastends en zoekends en daardoor heel spannends aan de muziek, waardoor je weer met frisse blik luistert naar Mahler's vermoedelijk populairste symfonie. (...) (...) De hemel gaat helemaal open in de finale, waar de Zweedse sopraan Miah Persson precies het juiste mengsel van verrukte onschuld en raffinement weet te leggen. Het orkestaandeel is ook daar heel precies, doorzichtig, prachtig van klank en geweldig mooi opgenomen (...) (...) hoeveel opnamen kennen we nu al van Mahlers IV? Kan er nog eentje bij, Deze wel, nou en of!! Luister
Mahler mit Kulleraugen Bestens ausbalanciert, transparent im polyphonen Geflecht: Mahlers Vierte ist unter Fischer ein vollendete orchestraler Genuss. (...) Eine vollklingende Aufnahme mit einer zauberhaften und ausdrucksstarken Miah Persson im Finalsatz. Pizzicato
() Dirigent Ivan Fischer is hard op weg een van 's werelds legendarische dirigent te worden () () een registratie van Mahler 4 die even diep- als eigenzinnig is () () En dan is er het enorme palet aan kleuren dat Fischer uit zijn orkest haalt. Naast de aloude pasteltinten staan kleuren met de felheid van neon- of laserlicht - en weer is het absoluut in de geest van Mahler. Het 3e deel, toch al het zwaartepunt van de symfonie, is helemaal adembenemend, eerst door zijn supervloeibare klanken, die later exploderen in groot drama () () Sopraan Miah Persson brengt het behaaglijke liedje over het hemelse leven fris en vrolijk Volkskrant
Il faudrait des pages pour dcrire tout ce que fait Ivn Fischer avec son Orchestre du Festival de Budapest dans la 4e Symphonie de Mahler. Le chef hongrois en traduit la transparence et la navet feinte sans perdre en densit du propos. Les textures sont fouilles, les cordes d'un velout sidrant, tout cela port par un calme, une mise en perspective sous lequel se dissimule un abme de mlancolie (mouvement lent). Miah Persson n'est pas aussi candide qu'on le souhaiterait dans le mouvement final, mais son chant anim, narratif, a le mrite de la clart. Le Temps
() With this third volume devoted to Mahler's symphonies, Ivan Fischer offers us an overwhelming vision of the fourth, making it his own. For, as he points out, Mahler's Fourth Symphony has an incomparable purity and transparency. The beautiful sleigh bells take us to the inner world of his childhood, with his dreams of angels, his fairy tales, his anguish and pure love of god. For this naive symphony, a different orchestra is needed. Without bass tuba, powerful trombones or an arsenal of hefty brass, it is in fact a chamber orchestra in which the clarinets play like ironic trumpets, the solo violin is accorded one tone higher in order to frighten us, and the lightness of the entire orchestra lifts us to a charming and childlike vision of paradise. () () After listening to this invaluable recording, the effect is quite simply miraculous. Soloists' balance, perfectly natural phrasing, details of the musical discourse lifted up as never before, as if suspended in space: its all there, and the impression of purity and transparency transforms the tones heard into veritable sonic poetry. The soprano Miah Persson participates in this feast of the senses with a voice that is both soft and fragile. Insofar as the sound, despite a somewhat low-level recording, it is first-class DSD, allowing the acoustics of the venue to blossom and breathe naturally. A great, a truly great Mahlerian. Bravo! Opus Haute Definition
Je viens d'couter quinze jours d'affile la nouvelle version de l'Orchestre du festival de Budapest dirig par Ivan Fischer et je la trouve exceptionnelle. Tant au niveau de l'orchestre, class rcemment par la revue anglaise Gramophone parmi les quinze meilleures formations du monde (si un tel classement a des raisons d'exister!?). Tant au niveau de la prise de son particulirement russie. Ivan Fischer, a l'art de faire sonner son orchestre avec clart et couleur (les deux ne sont pas incompatibles). Son phras est quelques fois trs surprenant et peut dranger au dbut (premier et troisime mouvements), ses fluctuations de tempi sont parfaitement doses et pertinentes (mme si elles sont oses) et sa rhtorique est bien celle de l'ironie entrecoupe de ces instants sublimes de sincrit. Chapeau au premier violon qui prend des allures de violoneux dans la danse macabre et la chanteuse qui chante avec une sincrit (selon les exigences de Mahler) ces propos paradoxaux. J'ai t transport chaque coute par cette sincrit qui fait de la Quatrime une toute grande symphonie de Mahler. A dcouvrir! Blog de J.M Onkelinx- en avant la musique ()
Fischer and his brilliant Budapest big band give us Mahler with the personal touch. () () Characteristically, danger and beauty go, vertiginously, hand in hand and equally characteristically, the orchestra sounds magnificent, abetted by stunning SACD sound. Gramophone - Editor's Choice
(...) De wonderen blijken toch de wereld nog niet uit te zijn. (...) (...) Fischer ontdoet de partituur van al haar receptiegeschiedenis en benadert de innemende maagdelijkheid van deze oase binnen Mahlers symfonische corpus als geen ander. (...) Fischer weet het intieme en kamermuzikale van het notenschrift zo schitterend in klank om te smeden, met als gevolg dat de dynamische scherpte binnen de stemmen onderling (daarbij natuurlijk geholpen door de voorbeeldig geslaagde Superaudio-opname) ideaal profiel krijgt. Voorts lijkt het wel alsof Fischer zich verre houdt van om het even welke interpretatie en integendeel: er juist optimaal voor waakt, dat er ook maar iets tussen hem en de noten komt in te staan wat er niet in thuishoort. Ook komt niets bestudeerd over, want spontaneteit en nog eens spontaneteit is wat hier onafgebroken de klok slaat, zodat het ideaal dat Mahler voor ogen stond, te weten het in muziek verbeelden van de wereld van het kind, subliem is gerealiseerd. Inderdaad in al zijn onbevangenheid. En daar past ook het ongerepte aplomb bij waarmee, vlak voor de verstilde coda van het - bij Fischer heel natuurlijk voorstromende - adagio de hemelpoorten worden geopend en er zich voor ons geestesoog inderdaad een Luilekkerland ontvouwt als nooit tevoren. (...) Zonder meer een witte raaf in de Mahler-discografie. www.opusklassiek.nl
(...) wanneer dirigent Ivan Fischer en zijn Budapest Festival Orchestra met een Vierde symfonie van Mahler op de proppen komen, is luisteren verplicht, want Fischer is een dirigent die altijd weet te verrassen, zelfs in het meest platgespeelde repertoire. Ook zijn Vierde symfonie van Mahler is weer anders dan anders. De tempi in het eerste deel zijn opmerkelijk vlot, de balans tussen de instrumenten doet vaak de oren spitsen, omdat Fischer steeds net weer andere details naar voren haalt dan je van oudere opnamen kent. Als geheel benadert hij de symfonie nadrukkelijk als kamermuziek, wat met name in het langzame deel tot wonderschone resultaten leidt. (...) Parool
Nostalgische toon (...) Fischer kiest zoveel mogelijk voor een kamermuziekachtige benadering. De combinatie van ontspanning en intensiteit geeft optimaal ruimte aan gevoelens van nostalgie. Uitbarstingen en momenten van sinisterheid sorteren des te meer effect. Het scherzo heeft zelden zo delicaat geklonken, het adagio zo volmaakt rustig en berustend. In de finale bezingt Miah Persson het hemelse leven. De Zweedse sopraan weet op slim volwassen wijze vorm te geven aan de kinderlijke onschuld. Knap gedaan. Telegraaf
() Technically, this recording and the sound quality is superb, the Budapest Festival Orchestra perform as a sensitive and powerful ensemble evoking sound textures that I have never before heard in Mahler's fourth symphony. However, the surprising dynamics and different consistencies of tone are certainly due to Ivan Fischer's somewhat contentious and personal understanding of the work. Mahler traditionalists may that feel there is not enough emotive force - but I like it, it is fresh, full of colour and perfect for a new audience. Classic Fm
(...) een opmerkelijk anders klinkende Vierde Symphony die Mahleriaanser klink dan Mahler. Deze transparante Vierde lijkt alleen op deze super audio cd te kunnen bestaan, elk instrument is apart hoorbaar zonder de menging van akoestiek. Hoe zal het zijn als Ivan Fischer in 2010 de vierde dirigeert bij het Concertgebouworkest? NRC/Handelsblad
(...) Ivan Fischer is nuchter, bij hem geen vertoon van loze gevoeligheid. Hij is spaarzaam in zijn vertragingen, dan liever stevige, vaste tempi. Niet meteen aan het eind van maat 3 van deel 1 al een reusachtig rallentado maar gewoon sierlijk en lichtjes eroverheen. Ook dat gaat goed. De Zweedse sopraan Miah Persson bezingt in deel IV 'die himmlischen Freuden'. Snel en frisjes, soms bijna buiten adem, maar het brengt leven in de tekst. Financieel Dagblad ()
Fischer's feeling of the Symphony's supple architecture, his ability to caress a phrase or point out a delicious colour without losing the sense of that larger flow, make this one of the most musically satisfying recordings to appear in a long time. BBC Music Magazine It's provocative, iconoclastic performance, and highly recommended. Guardian
() Und man staunt wirklich ber die fantastische Transparenz, Przision, und polyphone Klarheit seines exzellent eingestellten, vielstimmig miteinander dialogisierenden B.F.O., das mit der Frische, Wachheit und Dynamik eines noch immer jungen, aber hochkultivierten Klangkrpers die therische Schwerelosigkeit dieser, himmelblauen' Symphonie im schnsten, hell leuchtenden Farbenspiel eines konturenreichen Stimmengeflechts in die Lfte malt, dabei aber immer geradezu akribisch die von Mahler geforderte Deutlichkeit und Prgnanz wahrt. Bayrische Rundfunk Online
(…) Ivan Fischer offers us an overwhelming vision of the fourth, making it his own.
(…) Without basse tuba, powerful trombones or an arsenal of hefty brass, it is in fact a chamber orchestra in which the clarinets play like ironic trumpets, the solo violin is accorded one tone higher in order to frighten us, and the lightness of the entire orchestra lifts us to a charming and childlike vision of paradise. After listening to this invaluable recording, the effect is quite simply miraculous. Soloists' balance, perfectly natural phrasing, details of the musical discourse lifted up as never before, as if suspended in space: its all there, and the impression of purity and transparency transforms the tones heard into veritable sonic poetry. The soprano Miah Persson participates in this feast of the senses with a voice that is both soft and fragile. Insofar as the sound, despite a somewhat low-level recording, it is first-class DSD, allowing the acoustics of the venue to blossom and breathe naturally.
A great, a truly great Mahlerian. Bravo!
Opus HD
Wanneer dirigent Ivan Fischer en zijn Budapest Festival Orchestra met een Vierde symfonie van Mahler op de proppen komen, is luisteren verplicht, want Fischer is een dirigent die altijd weet te verrassen, zelfs in het meest platgespeelde repertoire.
Ook zijn Vierde symfonie van Mahler is weer anders dan anders. De tempi in het eerste deel zijn opmerkelijk vlot, de balans tussen de instrumenten doet vaak de oren spitsen, omdat Fischer steeds net weer andere details naar voren haalt dan je van oudere opnamen kent. Als geheel benadert hij de symfonie nadrukkelijk als kamermuziek, wat met name in het langzame deel tot wonderschone resultaten leidt.
Parool
(…) een registratie van de Vierde die even diep- als eigenzinnig is (…)
(…) En dan is er het enorme palet aan kleuren dat Fischer uit zijn orkest haalt. Naast de aloude pasteltinten staan kleuren met de felheid van neon- of laserlicht, en weer is het absoluut in de geest van Mahler.
(…) Het derde deel, toch al het zwaartepunt van de Symfonie, is helemaal adembenemend, eerst door zijn super vloeibare klanken, die later exploderen in een groot drama.
(...) sopraan Miah Person brengt fris en vrolijk het behaaglijke liedje over het hemelse leven aan het slot, waar Fischer de lammetjes en de ossen klaaglijk laat blaten en loeien.
Volkskrant
Décidément, Ivan Fischer s’impose comme le chef à suivre aujourd’hui: parmi ses nombreux enregistrements pour Channel Classics, pas un n’est descendu sous la barre de l’excellent. Cette Quatrième symphonie de Mahler parfaite, merveilleusement poétique et équilibrée, sans aucun défaut ni aucune affectation, s’élève au niveau des meilleures références. (…)
(…) Fischer et de ses musiciens hongrois réaliser un parfait compromis entre candeur, poésie et précision, sans que rien ne vienne vraiment troubler notre plaisir. (…)
(…) Miah Persson livre une prestation très satisfaisante, certes moins miraculeuse que le travail des instrumentistes, mais sans tâche et sans défaut, avec une prononciation fort acceptable et surtout un refus de la fausse candeur déplacée. L’accompagnement est à l’avenant: renouant avec une tradition qui a eu tendance à se perdre, Fischer adopte des tempi très vifs qui nous paraissent bien convenir.
Classique Info
I would without hesitation place it at the very top of the list. It is that good! This is largely because it sounds so natural. Fischer has developed his orchestra into a world-class ensemble with rich but luminous strings and wonderful winds. The recording balances everything with perfection and nothing sounds in the least bit contrived, but the symphony comes up fresh minted - an over-used phrase, but pertinent here. Fischer convinces as a real Mahlerian, with a judicious but very natural employment of rubato.
Music Web
Format
SACD stereo multichannel - normal pcm & High rez download
We are proud to announce two editors choices for the September edition of Gramophone magazine from England.
Dvorak Symphony no. 7 with Ivan Fischer and his Budapest Festival Orchestra.
The Peace of Utrecht with Jos van Veldhoven and his Netherlands Bach Soceity.
Look below in our review section for the complete reviews.
Bandoneón player Alfredo Marcucci has died June 12, 2010 in Landen, Belgium at age 81.
Alfredo Marcucci was taught the profession by his uncle, the great Bandoneón player Carlos Marcucci. Since 1947 Alfredo played in the big orchestras of the time: Raúl Kaplún, Carlos di Sarli, Julio de Caro. At the end of the 1950's, when the Tango got less popular he toured the world with the folklore group Los Paraguayos for 15 years. After meeting his Dutch wife he chose to stop playing professionally and starts working in a factory to be able to support his family. In 1986 he was able to retire and starts Orquesta Típica. He taught Leo Vervelde and Carel Kraayenhof, Sexteto Canyengue the art of the Bandoneón. A "second youth" starts and with Channel Classics he played in 6 projects like: ‘Timeless Tango’, ‘Touched by Tango’ and in 2004 - in honor of his 75th birthday, - ‘a life of Tango’.
It was a wonderful experience to work with Alfredo these last 13 years. Put his bandoneon in his hands was like seeing a small boy with his favorite toy. His music and musical timing was extraordinary. For all the musicians that have worked with him, I can speak for them that Alfredo will be sorely missed.
Jared Sacks
DUTCH:
Grootmeester van de Tango
Bandoneón speler Alfredo Marcucci is op 12 juni 2010 in zijn woonplaats Landen in België op 81-jarige leeftijd overleden.
Alfredo Mrcucci leerde het vak op 7-jarige leeftijd van zijn oom, de grote Argentijnse bandoneónist Carlos Marcucci. Vanaf 1947 speelde hij in de grote orkesten van die jaren: Raúl Kaplún, Carlos di Sarli, Julio de Caro. Het was de tijd van de dansfeesten, tango-salons, radio-optredens en 78-toerenplaten. Als eind jaren vijftig de tango in het slop raakt en Marcucci de op dat moment wereldberoemde folkloregroep Los Paraguayos ontmoet reist hij met hen vijftien jaar lang de wereld over. Nadat hij zijn Nederlandse vrouw ontmoette besloot hij een punt te zetten achter het artiesten bestaan en ging in een fabriek werken om zijn gezin te kunnen onderhouden. In '86 mocht Marcucci met vervroegd pensioen en richtte Orquesta Típica op. Onder meer Leo Vervelde en Carel Kraayenhof van Sexteto Canyengue gingen bij hem in de leer. Een ‘tweede jeugd’ brak aan en bij Channel Classics verschenen ‘Timeless Tango’, ‘Touched by Tango’ en in 2004 - ter ere van zijn 75ste verjaardag- ‘a life of Tango’.
Editors Choice Gramophone September 2010
Dvorak Symphony no. 7, American Suite
This is one of those magnificent performances, typical of Ivan Fischer, that offer so much. Some will take from it a sense of elegance and sweetness. For me it's the detail - the concentration of every moment in the strings, for instance. You can almost focus on a different instrument for each listening and experience different yet satisfying musical journeys, as it were. Marvelous music - making.
James Inverne
A refined and individual Seventh plus the return of a classic Eighth and Ninth
Ivan Fischer is truly 'one on his own', a fund of fascinating interpretative ideas which, whether or not you always agree with them, invariably make musical sense. On this new version of Dvorak's Seventh Symphony, for example, the way he 'lifts' the transition into the second subject, with string lines that positively bulge nectar. The second subject itself is light and easy-going (beautiful horn playing) whereas the development section ebbs and flows despite the uneasy climate, much as it should. Just follow its course from say 4'22'' through 6'47'', then for half a minute or so beyond 7'01'', and you soon realize that here we have players who, under inspired and imaginative direction, know how to shape phrases and how to control and project dynamics. Sir Charles Mackerras on his recent 'live' Philharmonia recording (Signum, 4/10) captures just as much of this first movement's elemental storm and stress - the ever-volatile Kubelik in his DG Berlin recording is even more riveting - but Fischer's consistent coaxing provides a more temperate alternative. Similarly, the Poco adagio enjoys some superb playing (gorgeous horns again at around 2'40'') and note the unexpected Mahlerian string portamento at the movement's close.
The Scherzo's high point is an expressive but seamless transition into the Trio (always a tricky moment) and an energetic rocket ride back again. The finale is very well judged, excitingly played too, and it was a good idea to follow the ultimately exultant Seventh Symphony with a flowing, genial account of the still to rarely played American Suite, a dance sequence that's an ideal bedfellow, repertoire wise, for the Slavonic Dances and Legends. Competition here isn't too strong and although I retain a fondness for Karel Sejna's broader, grittier Czech Philharmonic account, I love the gutsy cut and thrust of the vintage Czech strings in the finale, many will prefer Fischer's refinement and polish. (...)mandatory listening for anyone interested in Dvorak and the best of his modern interpreters.
Rob Cowan
Editors Choice Gramophone September 2010
Handel - Croft
Music for the Peace of Utrecht
The site of a famous peace treaty spawns a marvelous disc in eloquent tribute.
(...)The new recording by the Netherlands Bach Society has been produced in collaboration with the Treaty of Utrecht Foundation, as the city gears up towards the tercentenary commemoration in 2013 of 'The first peace achieved through diplomacy'. Jos van Veldhoven's excellent Dutch musicians are joined by a team of mostly English soloists. 'To the all angels cry aloud' is sung with tense drama by the incisive chorus, Julian Podger and William Towers. 'When thou tookest upon thee to deliver man' has sensitive contributions from oboist Michael Niesemann and high tenor Wolfram Lattke, and the accompaniment of 'We believe that thou shalt come' (an adaptation of 'De torrente' from Dixit Dominus) is played gently by the strings and flautist Marten Root. The Netherlands Bach Society fires on all cylinders in the Jubilate, the joyful opening part is based on another earlier Roman sacred work (Laudate Pueri). The choir handles lively counterpoint intuitively, slower reflective music is eloquent, and the brassy homophonic passages adapt and ideal character of ceremonial splendour. Contrasts between penitent intimacy and colourful magnificence are managed shrewdly by Veldhoven.
The programme concludes with William Croft's ode 'With Noise of Cannon'(1713). Performed at Oxford, this partly commemorated the Peace Treaty but also supported the Master of the Chapel Royal's obtaining of a doctorate. Croft had been a chorister under Purcell and Blow; the stylistic link between Croft's forbears and the newcomer Handel is manifest and charismatic details such as agile trumpets and echoing dance like strings in the overture, and the tender duet 'Peace is the Song' (sung finely by Peter Harvey and William Towers).
AS one expects from this label, the superb sound engineering and the artistic integrity of the project are second to none.
David Vickers
Music for the Peace of Utrecht = HANDEL: Te Deum, HWV 278; Jubilate, HWV 279; WILLIAM CROFT: Ode for the Peace of Utrecht, “With Noise of Cannon” – Netherlands Bach Society/ Jos van Veldhoven, conductor – Channel Classics multichannel SACD 29610, 73:03 [Distr. by Harmonia mundi] ****:
This disc is offered as a foretaste of the celebration of 300 years since the passing of the Treaty of Utrecht, an event that can hardly be underestimated as it brought an end to almost 200 years of war in Europe. It was a big event then and has not lost its significance today. The Treaty of Utrecht Foundation is in part responsible for the sponsorship of this recording.
Handel was just starting to acclimate himself to the ways of England when the opportunity to write his Te Deum presented itself. The accompanying Jubilate was almost an afterthought to the other composition. It only took about two seasons for the already-successful composer to establish himself as the one to beat in terms of musical talent, and the Queen and English court caught on to his genius in rather short order. Otherwise it is impossible to understand how a foreign composer so easily assumed the first place for selection in such an important commission as this, works to be performed at St. Paul’s to celebrate the most important European event in 500 years. In fact, Handel’s opus was destined to supplant Purcell’s Te Deum that was annually performed on St. Cecelia’s Day on November 22 of each year, no mean feat. It is a spectacular piece with all of the typically Handelian effects that we all know and love, though it will probably not rank among favorite Handeliana when compared to what he could accomplish in future years; likewise the Jubilate, another invigorating and immediately popular work that served as an infallible calling card to London society.
William Croft (1678-1727) was court organist and composer along with master of the Children in the Chapel Royal and organist of St. Peter’s Westminster. His motivations for the composition of this blockbuster Ode were a little different from Handel’s, a musical dissertation devised to earn him a doctorate from Oxford University, which it did. This work was performed three months after the Utrecht treaty, and is full of what we would now consider Handelian devices as well. This is not surprising as the two composers were colleagues and friends at the Chapel Royal, and it is hard to ascertain who influenced who. Croft’s work is a marvel, wonderful choral work with a striking overture, and one that did good service to the court and the celebrations.
The Netherlands Bach Society is a crackerjack ensemble of tremendous quality and digs into these pieces with relish. Channel’s surround sound is simply brilliant, and I can’t imagine anyone being disappointed by this recording.
Handel & Croft - Peace of Utrecht [Hybrid SACD Plays on all CD systems]
None
Channel Classics
2010
Signed in April 1713, the Peace of Utrecht brought to an end the war of Spanish succession, a conflict in which Britain, Austria, Portugal and the Dutch republic joined forces to prevent the unification of France and Spain under a single monarchy. A major event in the history of British expansionism – we acquired Gibraltar as a result – it precipitated celebrations in London and Oxford, some of the music for which is collected here. Handel's Utrecht Te Deum and Jubilate, premiered in St Paul's, are comparatively familiar. Less well known is William Croft's Ode for the Peace of Utrecht, written for Oxford. In some respects the disc is uneven: Handel's Te Deum is among the great 18th-century choral works; Croft's Ode is no more than proficient and the text, fulsomely praising Queen Anne as the prime mover of the whole conflict, now strikes us as suspect. But the performances, with Jos van Veldhoven conducting the Netherlands Bach Society, are terrific. The treaty also put an end to the centuries of Spanish occupation in the southern Netherlands and the fires of political and humanitarian justice still blaze in the majesty of the choral singing and the elation of the playing.
Händel: Te Deum HWV 278 (Music for the Peace of Utrecht, 1713) - Jubilate HWV 279 (Music for the Peace of Utrecht, 1713).
Croft: Ode for the Peace of Utrecht ("With Noise of Cannon").
Nicki Kennedy (sopraan), Wlliam Towers (altus), Wolfram Lattke en Julian Podger (tenor), Peter Harvey (bas), Koor en Orkest van De Nederlandse Bachvereniging o.l.v. Jos van Veldhoven.
Over twee jaar is het feest en dan hopelijk niet alleen in Utrecht, al was het in deze stad dat op 11 april 1713 het verdrag werd gesloten dat officieel een einde maakte aan bijna twee jaar oorlogen die een groot deel van onze aardbol in hun greep hadden gekregen. Aan de vele handtekeningen die op die gedenkwaardige dag werden gezet waren lange onderhandelingen vooraf gegaan. Gedurende anderhalf jaar was de stad Utrecht het toneel geweest van een groot aantal komende en gaande internationale diplomaten, die in het politieke en geografische centrum van ons land de staatkundige toekomst van Europa bepaalden. Het grote internationale gezelschap bestond voornamelijk uit adellijke vertegenwoordigers van de diverse landen. Geen wonder dus dat Utrecht in die periode kunst en cultuur hoog in het vaandel had. Zoals vele kunsten kon ook de muziek prima dienen om de partijen dichter bij elkaar te brengen. Een uitstekend smeermiddel dus. Een eeuw later, van 18 september 1814 tot 9 juni 1815, zou in Wenen een soortgelijke vredestichting plaatsvinden, toen na de overwinning op Napoleon door de overwinnaars, Oostenrijk, Pruisen, Rusland en Engeland, Europa staatkundig opnieuw ingedeeld moest worden. En ook toen was er volop muziek in de Oostenrijkse hoofdstad en werd er met groot enthousiasme op de ongetwijfeld prachtige ensembleklanken gedanst.
De Stichting Vrede van Utrecht (klik hier voor de website) loopt alvast op de grootscheepse viering in 2013 vooruit met de presentatie van allerlei culturele 'opwarmertjes' op de mooiste plekken in de stad. In de zomermaanden, als het weer niet al te veel roet in het eten gooit, zijn er op forten, kastelen, maar ook op andere historische plekken verschillende evenementen die de Vrede van Utrecht ook in cultureel perspectief plaatst. Bovendien worden in samenwerking met de Universiteit Utrecht in de Nicolaikerk lezingen gehouden en zijn er door het gehele jaar heen programma's voor en door Utrechters. Er is zelfs een gratis toegankelijk feest op het imposante Domplein, met DJ's op de al even indrukwekkende Domtoren. De Stichting, een initiatief van de gemeente en de provincie, heeft de lat hoog gelegd. Dat past in de ambitie om in 2018 Culturele Hoofdstad van Europa te worden.
Uiteraard stond de Vrede van Utrecht ook hoog op de Engelse agenda. Merkwaardig genoeg kreeg Händel van staatswege het verzoek om een Te Deum te componeren. Normaliter werd een dergelijke opdracht aan Engelse componisten verleend, laat staan aan de 'Duitser' Georg Friedrich Händel, de 'Kapellmeister' van de keurvorst Hannover, met wie de Engelse koningin Anne bepaald geen vriendschappelijke relatie onderhield. Mogelijk heeft Händel de opdracht in de wacht gesleept met hulp van enige hem goedgezinden in adellijke kringen, maar het is zeker ook niet uitgesloten dat zijn successen in Londen een rol hebben gespeeld. Zijn talent en zakelijke handigheid hadden hem in niet meer dan twee seizoenen tot de meest toonaangevende componist van Engeland gebracht. Het regende bijkans compositieopdrachten en niet van de minsten.
Händels Te Deum is ook weer zo'n goed voorbeeld van een combinatie van creatieve inventiviteit en zakelijke handigheid. Misschien had hij de compositie al afgerond toen de opdracht op zijn deurmat viel. Maar belangrijker is dat het indrukwekkende werk getuigt van Händels kennis van de manier waarop de Engelse ceremonies en vieringen met muziek luister werden bijgezet, met alle daarmee verbonden 'pomp and circumstance'. Hij had een fijn oor voor de typisch Engelse gebruiksmuziek die hij in zijn stukken zeer geraffineerd wist te verwerken, zonder daarbij overigens zijn persoonlijke componeerstijl naar de achtergrond te schuiven. Wat het Te Deum betreft had hij bovendien geweldige voorbeelden in Purcells Te Deum en Crofts anthem Rejoice in the Lord. Purcells Te Deum lijkt min of meer model te hebben gestaan voor Händels Te Deum, terwijl diens Jubilate interessante raakvlakken heeft met Crofts Rejoice.
Händel is ook de componist die een superieure synthese wist te bereiken tussen solisten en koor, tussen solozang en tutti. De grootschalige opzet doet nooit afbreuk aan het fijnzinnige karakter van melodiek en harmonie, terwijl de muzikale uitbeelding van de tekst steeds trefzeker is en van een grote verfijning getuigt. Wat dat betreft is het zeker niet alleen The Messiah die daarvoor model kan staan. Het succes van Händels Te Deum was dusdanig dat het werk jaarlijks werd uitgevoerd ter gelegenheid van St. Cecilia's Day, op 22 november, en daarmee Purcells pendant van de eerste plaats verstootte. Händel had met zijn 'Church-Musick' het onmogelijke mogelijk gemaakt!
Het Jubilate werd na het Te Deum gecomponeerd. Beide werken waren bedoeld als muzikale omlijsting van een dienst van dank en gebed in een afgeladen St. Paul's Cathedral op 7 juli 1713, drie maanden na het sluiten van de Vrede van Utrecht. Het Jubilate kan en wordt weliswaar afzonderlijk uitgevoerd, maar dient in feite toch als aanvulling van het Te Deum.
De Ode voor de Vrede van Utrecht van William Croft (1678-1727) begint met een ouverture die de componist los had gepubliceerd. In het voorwoord van deze losse uitgave memoreerde Croft dat hij het had geschreven om - als een soort proeve van bekwaamheid - daarmee in Oxford de doctorstitel te behalen en dat het stuk onderdeel was van een groter geheel. Maar 'doctor in musick' werd je niet zomaar. De voorwaarde was niet alleen het componeren maar tevens het uitvoeren van een grootschalig werk, voor solisten, koor en orkest. Een componist die het om de doctorstitel te doen was moest dus flink uitpakken. Met alleen maar een ouverture lukte dat niet.
In de toelichting geeft dirigent Jos van Veldhoven aan dat twee zaken hem door het hoofd spookten: de datum van 13 juli 1713, waarop de eerste uitvoering van Crofts muziek plaatsvond, dus drie maanden nadat de Vrede van Utrecht een feit was, en nog geen week nadat Händels Te Deum en Jubilate in St. Paul hadden geklonken. Dan was er die intrigerende titel, 'With Noise of Cannon', waarbij de verwijzing naar het kanon mogelijk betrekking heeft op het oorlogsgeweld dat aan de Vrede van Utrecht vooraf ging.
Onderzoek in de archieven van de Bodleian Library in Oxford leverde een intrigerend resultaat op:
Musicus apparatus academicus, being a composition of two odes with vocal & instrumental musick performed in the theatre at Oxford on Monday July the 13th. The words by the Reverend Mr. Joseph Trapp A.M. and set to musick by William Croft Dr. in musick, organist & composer to His Majesty, master of the children in the Chapel Royal and organist of St. Peters Westminster.
De tekst in het manuscript van een van de twee odes, de ode op deze cd, een wereldpremière, zorgde voor nog een verrassing: de rechtstreekse verwijzing naar de Vrede van Utrecht. Daarmee was er in ieder geval een historisch verband tussen Händels Te Deum en Jubilate en Crofts Ode. Maar ook tussen Händel en Croft bestond er een relatie. Ze kenden elkaar goed en waren beiden verbonden aan de Chapel Royal. Evenals Händel was Croft een componist van groot aanzien. Terwijl Händel in Londen druk in de weer was met de voorbereidingen voor de uitvoering van zijn Te Deum en Jubilate repeteerde Croft zijn nieuwe Ode voor de uitvoering in Oxford. Daarmee kon hij, zo liet het zich aanzien, bovendien die zo fel begeerde doctorstitel halen. Voor de 'vredestekst' strikte Croft de predikant Joseph Trapp, die Croft het libretto leverde. Het zal geen toeval zijn dat het Allegro in de ouverture thematisch verwant is aan Händels meer dan vijfendertig jaar later gecomponeerde Music(k) for the Royal Fireworks, ditmaal ter gelegenheid van de Vrede van Aken in 1748, die een einde maakte aan de Oostenrijkse successieoorlog. In onze tijd zou onmiddellijk aan plagiaat worden gedacht, maar het ligt meer voor de hand dat Händel in dit geval Croft uit eerbetoon heeft geciteerd. Dat de grote Händel graag thema's van anderen gebruikte en zich daarbij soms als een echte 'gazza ladra' gedroeg heeft de Engelse musicoloog Winton Dean aangetoond. Maar zo bijzonder was dat in die tijd trouwens niet. Bach deed het ook en zelfs Mozart citeerde bijna letterlijk werk van Händel in zijn Requiem. Zo lijkt Händels Funeral Anthem for Queen Caroline - The ways of Zion do mourn HWV 264 uit 1737 model te hebben gestaan voor de introitus (vanzelfsprekend transponeerde Mozart het origineel van g-klein naar d-klein.) De overeenkomsten in zowel de instrumentale inleiding als het contrapunt kunnen onmogelijk over het hoofd worden gezien. Ook de Kyrie-fuga in datzelfde Requiem verwijst naar een werk van Händel: het slotkoor 'We will rejoice in thy salvation' uit het Dettingen Anthem HWV 265 uit 1743. Dit alles met de kanttekening dat Mozart het voorbeeld van Händel niet zomaar slaafs navolgde, maar er zijn geheel eigen invulling aan gaf.
Deze nieuwe uitgave van Channel Classics biedt niet alleen een wereldpremière in de vorm van een hoogst geïnspireerde en doortimmerde uitvoering van William Crofts Ode for the Peace of Utrecht, maar tevens een niet minder bevlogen vertolking van Händels Te Deum en Jubilate. Wat de laatste twee werken betreft is daarmee de niet minder spetterende en soms zelfs spectaculaire uitvoering onder leiding van Simon Preston op het label l'Oiseau-Lyre niet onttroond, maar de opname (1978/79) is inmiddels toch wel gedateerd. Bovendien is die uiteraard alleen in gewoon stereo, dit in tegenstelling tot de Channel Classics-sacd, die tevens surround-weergave biedt. Bovendien mist u dan het prachtige werk van Croft (de koppeling op l'Oiseau-Lyre is daarmee vergeleken nogal conventioneel, met Händels Jubilate en Vivaldi's Gloria RV 589). Dan is er nog Nikolaus Harnoncourt met zijn Concentus musicus Wien op Apex, die Händels Te Deum koppelde aan The Ways of Zion do mourn HWV 264. Zeker interessant om erbij te hebben, al is het alleen maar om HWV 264.
De opname klinkt ruimtelijker dan ik mij van de Philharmonie in Haarlem herinner, maar de gesuggereerde kerkakoestiek past deze muziek als een handschoen. Articulatie en helderheid blijven daarbij volkomen intact en laten nergens te wensen over. Solisten, koor en orkest staan er bijzonder fraai op, met volledig behoud van hun individuele karakteristieken. Het gebruik van historische instrumenten verhoogt de waarde van deze uitgave nog eens extra. Een mooie, bijzonder goed verzorgde productie, de zoveelste van het huis Channel Classics.
Apropos, hoe zit dat nu met die 'Noise of Cannon'? Jammer, maar u zult er niet door worden opgeschrikt. En al evenmin door 'rattling drums'. Wie dus rekent op een soort achttiende-eeuwse Ouverture 1812 moet ik teleurstellen. "With Noise of Cannon" verwijst alleen naar de tekst:
With noise of cannon and of rattling drums
Our songs of triumph shall resound no more;
Crowds shall no longer shout, the conquerer comes,
Nor in our verse shall warlike thunder roar.
Maar wel stevige taal voor een predikant, en zeker in die tijd!
.png)
